pic
pic

مفاتیح الجنان

مطالب:
موضوع:
مقصد سوم در کيفيت زيارت حضرت سيد الشهداء عليه السلام و زيارت حضرت عباس قدس الله روحه

بدان که زيارات منقوله برای جناب امام حسين عليه السلام بر دو قسم است يکی مطلقه که مقيد به وقتی نيست و ديگری مخصوصه که عکس آن است و بيايد ذکر اين زيارات در ضمن سه مطلب :

مطلب اول در زيارات مطلقه حضرت امام حسين عليه السلام است‌ و آنها بسيار است و ما در اينجا به ذکر چند زيارت از آنها اکتفا می‌کنيم

زيارت اول‌

شيخ کلينی در کافی به سند خود روايت کرده از حسين بن ثوير که گفت: من و يونس بن ظبيان و مفضل بن عمر و ابو سلمه سراج نشسته بوديم نزد حضرت ابی عبد الله جعفر بن محمد عليهما السلام و سخنگو در ميان ما يونس بود که سنش از همه ما بزرگتر بود پس به حضرت عرض کرد فدايت شوم من حاضر می‌شوم در مجلس اين قوم يعنی اولاد عباس پس چه بگويم فرمود هر گاه حاضر شدی و ما را بياد آوردی پس بگو اللَّهُمَّ أَرِنَا الرَّخَاءَ وَ السُّرُورَ که آنچه می‌خواهی از ثواب يا رجوع در رجعت خواهی دريافت گفت گفتم فدايت شوم من بسيار شود که امام حسين عليه السلام را ياد کنم پس در آنوقت چه بگويم فرمود که سه مرتبه بگو صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ که سلام می‌رسد به آن حضرت از نزديک و دور پس حضرت فرمود زمانی که حضرت ابو عبد الله الحسين شهيد شد گريه کرد بر آن حضرت آسمانهای هفتگانه و هفت زمين و آنچه در آنها و آنچه در مابين آنها است و هر که در بهشت و در آتش است از مخلوق پروردگار ما و آنچه ديده می‌شود و آنچه ديده نمی‌شود همه گريستند بر ابی عبد الله الحسين عليه السلام مگر سه چيز که گريه نکرد بر آن حضرت گفتم فدايت شوم آن سه چيز کدام است فرمود نگريست بر آن حضرت بصره و نه دمشق و نه آل عثمان گفتم فدای تو شوم می‌خواهم به زيارت آن حضرت بروم پس چه بگويم و چه بکنم فرمود چون به زيارت آن حضرت روی پس غسل کن در کنار فرات پس بپوش جامه‌های پاک خود را پس با پای برهنه روانه شو پس بدرستيکه تو در حرمی هستی از حرمهای خدا و حرم رسول خدا و بسيار بگو در وقت رفتن اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ سُبْحَانَ اللَّهِ و هر ذکری که متضمن تمجيد و تعظيم حق تعالی باشد و صلوات بفرست بر محمد و اهلبيت او تا آنکه برسی به در حائر پس بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ ابْنَ حُجَّتِهِ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا مَلائِکَةَ اللَّهِ وَ زُوَّارَ قَبْرِ ابْنِ نَبِيِّ اللَّهِ پس ده گام بردار پس بايست و سی مرتبه بگو اللَّهُ أَکْبَرُ پس برو به جانب قبر از پيش رو و مقابل کن روی خود را با روی آن حضرت و قرار ده قبله را مابين دو کتف خود يعنی پشت به قبله باش پس بگو:

السَّلامُ عَلَيْکَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ وَ ابْنَ حُجَّتِهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا قَتِيلَ اللَّهِ وَ ابْنَ قَتِيلِهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وِتْرَ اللَّهِ الْمَوْتُورَ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ أَشْهَدُ أَنَّ دَمَکَ سَکَنَ فِي الْخُلْدِ وَ اقْشَعَرَّتْ لَهُ أَظِلَّةُ الْعَرْشِ وَ بَکَی لَهُ جَمِيعُ الْخَلائِقِ وَ بَکَتْ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ السَّبْعُ وَ مَا فِيهِنَّ وَ مَا بَيْنَهُنَّ وَ مَنْ يَتَقَلَّبُ فِي الْجَنَّةِ وَ النَّارِ مِنْ خَلْقِ رَبِّنَا وَ مَا يُرَی وَ مَا لا يُرَی أَشْهَدُ أَنَّکَ حُجَّةُ اللَّهِ وَ ابْنُ حُجَّتِهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَتِيلُ اللَّهِ وَ ابْنُ قَتِيلِهِ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ ثَارُ اللَّهِ وَ ابْنُ ثَارِهِ [ثَائِرُ اللَّهِ فِي الْأَرْضِ وَ ابْنُ ثَائِرِهِ‌] وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ وِتْرُ اللَّهِ الْمَوْتُورُ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ بَلَّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ وَفَيْتَ وَ أَوْفَيْتَ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ مَضَيْتَ لِلَّذِي کُنْتَ عَلَيْهِ شَهِيدا وَ مُسْتَشْهِدا وَ شَاهِدا وَ مَشْهُودا أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَ مَوْلاکَ وَ فِي طَاعَتِکَ وَ الْوَافِدُ إِلَيْکَ أَلْتَمِسُ کَمَالَ الْمَنْزِلَةِ عِنْدَ اللَّهِ وَ ثَبَاتَ الْقَدَمِ فِي الْهِجْرَةِ إِلَيْکَ وَ السَّبِيلَ الَّذِي لا يُخْتَلَجُ دُونَکَ مِنَ الدُّخُولِ فِي کَفَالَتِکَ الَّتِي أُمِرْتَ [أَمَرْتَ‌] بِهَا مَنْ أَرَادَ اللَّهَ بَدَأَ بِکُمْ بِکُمْ يُبَيِّنُ اللَّهُ الْکَذِبَ وَ بِکُمْ يُبَاعِدُ اللَّهُ الزَّمَانَ الْکَلِبَ وَ بِکُمْ فَتَحَ اللَّهُ وَ بِکُمْ يَخْتِمُ اللَّهُ وَ بِکُمْ يَمْحُو مَا يَشَاءُ وَ [بِکُمْ‌] يُثْبِتُ وَ بِکُمْ يَفُکُّ الذُّلَّ مِنْ رِقَابِنَا وَ بِکُمْ يُدْرِکُ اللَّهُ تِرَةَ کُلِّ مُؤْمِنٍ يُطْلَبُ بِهَا وَ بِکُمْ تُنْبِتُ الْأَرْضُ أَشْجَارَهَا وَ بِکُمْ تُخْرِجُ الْأَرْضُ ثِمَارَهَا وَ بِکُمْ تُنْزِلُ السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ رِزْقَهَا وَ بِکُمْ يَکْشِفُ اللَّهُ الْکَرْبَ وَ بِکُمْ يُنَزِّلُ اللَّهُ الْغَيْثَ وَ بِکُمْ تُسَبِّحُ [تَسِيخُ‌] الْأَرْضُ الَّتِي تَحْمِلُ أَبْدَانَکُمْ وَ تَسْتَقِرُّ جِبَالُهَا عَنْ [عَلَی‌] مَرَاسِيهَا إِرَادَةُ الرَّبِّ فِي مَقَادِيرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَيْکُمْ وَ تَصْدُرُ مِنْ بُيُوتِکُمْ وَ الصَّادِرُ عَمَّا فُصِّلَ مِنْ أَحْکَامِ الْعِبَادِ لُعِنَتْ أُمَّةٌ قَتَلَتْکُمْ وَ أُمَّةٌ خَالَفَتْکُمْ وَ أُمَّةٌ جَحَدَتْ وِلايَتَکُمْ وَ أُمَّةٌ ظَاهَرَتْ عَلَيْکُمْ وَ أُمَّةٌ شَهِدَتْ وَ لَمْ تُسْتَشْهَدْ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ النَّارَ مَأْوَاهُمْ وَ بِئْسَ وِرْدُ الْوَارِدِينَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ پس بگو سه مرتبه وَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ پس سه مرتبه بگو أَنَا إِلَی اللَّهِ مِمَّنْ خَالَفَکَ بَرِي‌ءٌ پس بر می‌خيزی می‌روی نزد قبر فرزند آن حضرت علی بن الحسين عليهما السلام که در نزد پای پدرش مدفون است پس می‌گويی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ وَ فَاطِمَةَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَکَ می‌گويی اين را سه مرتبه و سه مرتبه إِنَّا [أَنَا] إِلَی اللَّهِ مِنْهُمْ بَرِي‌ءٌ پس برمی‌خيزی و اشاره می‌کنی بدست خود بسوی شهداء رضي الله عنهم و می‌گويی السَّلامُ عَلَيْکُمْ السَّلامُ عَلَيْکُمْ السَّلامُ عَلَيْکُمْ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فُزْتُمْ وَ اللَّهِ فَلَيْتَ أَنِّي مَعَکُمْ فَأَفُوزَ فَوْزا عَظِيما پس برمی‌گردی و می‌گردانی قبر ابو عبد الله عليه السلام را مقابل خود يعنی پشت قبر مطهر می‌ايستی و شش رکعت نماز می‌گزاری و چون چنين کردی زيارتت تمام شد پس اگر خواستی برگردی برگرد مؤلف گويد که شيخ طوسی در تهذيب و صدوق در کتاب من لا يحضره الفقيه نيز اين زيارت را نقل فرموده‌اند و شيخ صدوق فرموده که من در کتاب مزار و مقتل انواعی از زيارات نقل کردم و برای اين کتاب اين زيارت را اختيار کردم زيرا که آن باعتبار روايت اصح زيارت است نزد من و همين زيارت شريف ما را کافی و وافی است انتهی

زيارت دوم‌

شيخ کلينی روايت کرده از امام علی نقی عليه السلام که فرمود: می‌گويی نزد حسين عليه:

السلام السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ شَاهِدَهُ عَلَی خَلْقِهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ عَلِيٍّ الْمُرْتَضَی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّی أَتَاکَ الْيَقِينُ فَصَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ حَيّا وَ مَيِّتا پس گونه راست رو را بر قبر بگذار و بگو أَشْهَدُ أَنَّکَ عَلَی بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّکَ جِئْتُ مُقِرّا بِالذُّنُوبِ لِتَشْفَعَ لِي عِنْدَ رَبِّکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ پس ياد کن ائمه عليهم السلام را به نامهای ايشان يک يک و بگو أَشْهَدُ أَنَّکُمْ حُجَجُ اللَّهِ پس بگو اکْتُبْ لِي عِنْدَکَ مِيثَاقا وَ عَهْدا إِنِّي أَتَيْتُکَ مُجَدِّدا الْمِيثَاقَ فَاشْهَدْ لِي عِنْدَ رَبِّکَ إِنَّکَ أَنْتَ الشَّاهِدُ

زيارت سوم‌

زيارت مختصری است که سيد بن طاووس در مزار نقل کرده و در آن فضل بسيار است فرموده به حذف اسناد از جابر جعفی از حضرت صادق عليه السلام منقول است که فرمود به جابر چه مقدار مسافت است بين شما و بين قبر حسين عليه السلام گفت گفتم يک روز و بعض روز فرمود زيارت می‌کنی آن حضرت را گفتم بلی فرمود آيا خوشنود نکنم ترا آيا بشارت ندهم ترا به ثواب ايشان گفتم بلی فدايت شوم فرمود بدرستيکه مردی از شما که مهيا شود برای زيارت او مژده دهند اهل آسمان يکديگر را و چون بيرون رود از منزلش سواره يا پياده موکل گرداند حق تعالی به او هزار ملک از ملائکه که صلوات بفرستند بر او تا برسد به قبر امام حسين عليه السلام پس حضرت صادق عليه السلام فرمود چون آمدی بسوی قبر حسين عليه السلام بايست بر در روضه و بگو اين کلمات را که از برای تو خواهد بود مقابل هر کلمه از آن بهره‌ای از رحمت الهی گفت گفتم کدام است آن کلمات فدايت شوم فرمود می‌گويی:

السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ نُوحٍ نَبِيِّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ مُوسَی کَلِيمِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ عِيسَی رُوحِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ مُحَمَّدٍ سَيِّدِ رُسُلِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ خَيْرِ الْوَصِيِّينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ الْحَسَنِ الرَّضِيِّ الطَّاهِرِ الرَّاضِي الْمَرْضِيِّ السَّلامُ عَلَيْکَ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ الْأَکْبَرُ السَّلامُ عَلَيْکَ أَيُّهَا الْوَصِيُّ الْبَرُّ التَّقِيُّ السَّلامُ عَلَيْکَ وَ عَلَی الْأَرْوَاحِ الَّتِي حَلَّتْ بِفِنَائِکَ وَ أَنَاخَتْ بِرَحْلِکَ السَّلامُ عَلَيْکَ وَ عَلَی الْمَلائِکَةِ الْحَافِّينَ بِکَ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ جَاهَدْتَ الْمُلْحِدِينَ وَ عَبَدْتَ اللَّهَ حَتَّی أَتَاکَ الْيَقِينُ السَّلامُ عَلَيْکَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ.

پس می‌روی بسوی قبر مطهر و از برای تو خواهد بود به هر قدمی که برداری و بگذاری ثواب کسی که در راه خدا کشته شده و در خون خود می‌غلطد پس چون رسيدی نزد قبر و ايستادی دست خود را بر قبر بمال و بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا حُجَّةَ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ پس برو بسوی نماز و از برای تو است به هر رکعتی که بجا آوری نزد آن حضرت مثل ثواب کسی که هزار حج و هزار عمره بجا آورده باشد و هزار بنده آزاد کرده باشد و مثل کسی که هزار موقف با پيغمبر مرسلی ايستاده باشد) الخبر و گذشت اين روايت به اختلاف کمی در آداب زيارت امام حسين عليه السلام به روايت مفضل بن عمر.

زيارت چهارم‌

از معاوية بن عمار منقول است که به خدمت حضرت صادق عليه السلام عرض کرد که چون به زيارت حضرت امام حسين عليه السلام بروم چه چيز بگويم فرمود که بگو:

السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ رَحِمَکَ اللَّهُ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ شَرِکَ فِي دَمِکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ بَلَغَهُ ذَلِکَ فَرَضِيَ بِهِ أَنَا إِلَی اللَّهِ مِنْ ذَلِکَ بَرِي‌ءٌ

زيارت پنجم‌

به سند معتبر منقول است که: حضرت امام موسی عليه السلام فرمود به ابراهيم بن ابی البلاد که چون به زيارت امام حسين عليه السلام می‌روی چه می‌گويی گفت می‌گويم:

السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ دَعَوْتَ إِلَی سَبِيلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ أَشْهَدُ أَنَّ الَّذِينَ سَفَکُوا دَمَکَ وَ اسْتَحَلُّوا حُرْمَتَکَ مَلْعُونُونَ مُعَذَّبُونَ عَلَی لِسَانِ دَاوُدَ وَ عِيسَی ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِکَ بِمَا عَصَوْا وَ کَانُوا يَعْتَدُونَ حضرت فرمود بلی چنين است

زيارت ششم‌

از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروی است که: به عمار ساباطی فرمود که چون برسی به قبر امام حسين عليه السلام بگو:

السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا سَيِّدَ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا مَنْ رِضَاهُ مِنْ رِضَی الرَّحْمَنِ وَ سَخَطُهُ مِنْ سَخَطِ الرَّحْمَنِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَمِينَ اللَّهِ وَ حُجَّةَ اللَّهِ وَ بَابَ اللَّهِ وَ الدَّلِيلَ عَلَی اللَّهِ وَ الدَّاعِيَ إِلَی اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ حَلَّلْتَ حَلالَ اللَّهِ وَ حَرَّمْتَ حَرَامَ اللَّهِ وَ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ دَعَوْتَ إِلَی سَبِيلِ رَبِّکَ بِالْحِکْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ وَ مَنْ قُتِلَ مَعَکَ شُهَدَاءُ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّکُمْ تُرْزَقُونَ وَ أَشْهَدُ أَنَّ قَاتِلَکَ فِي النَّارِ أَدِينُ اللَّهَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ قَتَلَکَ وَ مِمَّنْ قَاتَلَکَ وَ شَايَعَ عَلَيْکَ وَ مِمَّنْ جَمَعَ عَلَيْکَ وَ مِمَّنْ سَمِعَ صَوْتَکَ وَ لَمْ يُعِنْکَ يَا لَيْتَنِي کُنْتُ مَعَکُمْ فَأَفُوزَ فَوْزا عَظِيما مؤلف گويد که اين سه زيارت از مزار ابن قولويه منقول است

زيارت هفتم‌

شيخ در مصباح روايت کرده از صفوان جمال که گفت: رخصت طلبيدم از حضرت صادق عليه السلام برای زيارت مولايمان حسين عليه السلام و استدعا کردم که ذکر کند برای من دستور العملی در زيارت آن حضرت که به آن نحو رفتار بکنم فرمود ای صفوان روزه بدار سه روز پيش از حرکت خود و غسل کن در روز سوم پس جمع کن اهل و عيال خود را بنزد خود و بگو اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَوْدِعُکَ الدعاء پس دعايی تعليم او فرموده که بگويد در وقتی که به فرات برسد آنگاه فرموده پس غسل کن از فرات بدرستيکه پدرم خبر داد مرا از پدرانش عليهم السلام که رسول خدا صلی الله عليه و آله فرمود همانا اين پسر من حسين کشته خواهد شد بعد از من در کنار فرات پس هر که زيارت کند او را و غسل کند از فرات بريزد از او گناهان او مانند روزی که مادر او را متولد کرده پس هر گاه غسل کنی در اثناء غسل بگو بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ نُورا وَ طَهُورا وَ حِرْزا وَ شِفَاءً مِنْ کُلِّ دَاءٍ وَ سُقْمٍ وَ آفَةٍ وَ عَاهَةٍ اللَّهُمَّ طَهِّرْ بِهِ قَلْبِي وَ اشْرَحْ بِهِ صَدْرِي وَ سَهِّلْ لِي بِهِ أَمْرِي و چون از غسل فارغ شوی بپوش دو جامه طاهر و دو رکعت نماز کن در بيرون مشرعه که آن همان مکانی است که حق تعالی در شأن او فرموده و در زمين قطعه‌ها است نزديک به يکديگر و بوستانها است از انگورها و کشتزار است و خرماستانها است دو تا از يک بيخ رسته و غير دو تا از يک بيخ رسته آب خورده می‌شوند به يک آب و زيادتی می‌دهيم بعضی از آنها را بر بعضی در ميوه پس چون از نماز فارغ شوی روانه شو به جانب حاير به حال آرامی و وقار و کوتاه بردار گامهای خود را پس بدرستيکه خداوند تعالی می‌نويسد از برای تو به هر گامی که برمی‌داری حج و عمره و راه برو با دل خاشع و ديده گريان و بسيار کن ذکر اللَّهُ أَکْبَرُ وَ لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ و ثنا بر خدا و صلوات بر رسول خدا صلی الله عليه و آله و صلوات بر حسين صلوات الله عليه بالخصوص و بسيار کن لعن بر قاتلان آن حضرت و بيزاری جستن از کسانی که در اول پايه ظلم و جور را بر اهل بيت گذاشتند پس هرگاه رسيدی به در حاير بايست و بگو:

اللَّهُ أَکْبَرُ کَبِيرا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ کَثِيرا وَ سُبْحَانَ اللَّهِ بُکْرَةً وَ أَصِيلا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدَانَا لِهَذَا وَ مَا کُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ لَقَدْ جَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ پس بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا رَسُولَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا خَاتَمَ النَّبِيِّينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا سَيِّدَ الْمُرْسَلِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا حَبِيبَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا سَيِّدَ الْوَصِيِّينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا قَائِدَ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ وَ عَلَی الْأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِکَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَصِيَّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ الشَّهِيدُ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا مَلائِکَةَ اللَّهِ [رَبِّي‌] الْمُقِيمِينَ فِي هَذَا الْمَقَامِ الشَّرِيفِ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا مَلائِکَةَ رَبِّي الْمُحْدِقِينَ بِقَبْرِ الْحُسَيْنِ عليه السلام السَّلامُ عَلَيْکُمْ مِنِّي أَبَدا مَا بَقِيتُ وَ بَقِيَ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ پس می‌گويی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَبْدُکَ وَ ابْنُ عَبْدِکَ وَ ابْنُ أَمَتِکَ الْمُقِرُّ بِالرِّقِّ وَ التَّارِکُ لِلْخِلافِ عَلَيْکُمْ وَ الْمُوَالِي لِوَلِيِّکُمْ وَ الْمُعَادِي لِعَدُوِّکُمْ قَصَدَ حَرَمَکَ وَ اسْتَجَارَ بِمَشْهَدِکَ وَ تَقَرَّبَ إِلَيْکَ بِقَصْدِکَ أَ أَدْخُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَ أَدْخُلُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَ أَدْخُلُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَ أَدْخُلُ يَا سَيِّدَ الْوَصِيِّينَ أَ أَدْخُلُ يَا فَاطِمَةُ سَيِّدَةَ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ أَ أَدْخُلُ يَا مَوْلايَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَ أَدْخُلُ يَا مَوْلايَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ پس اگر دلت خاشع و ديده‌ات گريان شد پس آن علامت رخصت است پس داخل شو و بگو الْحَمْدُ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الْفَرْدِ الصَّمَدِ الَّذِي هَدَانِي لوِلايَتِکَ وَ خَصَّنِي بِزِيَارَتِکَ وَ سَهَّلَ لِي قَصْدَکَ پس می‌روی تا در قبه مطهره و بايست محاذی بالای سر و بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ نُوحٍ نَبِيِّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ مُوسَی کَلِيمِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ عِيسَی رُوحِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ مُحَمَّدٍ حَبِيبِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَارِثَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام [وَلِيِّ اللَّهِ‌] السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ عَلِيٍّ الْمُرْتَضَی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ خَدِيجَةَ الْکُبْرَی السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ثَارَ اللَّهِ وَ ابْنَ ثَارِهِ وَ الْوِتْرَ الْمَوْتُورَ أَشْهَدُ أَنَّکَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّکَاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ أَطَعْتَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ حَتَّی أَتَاکَ الْيَقِينُ فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً ظَلَمَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذَلِکَ فَرَضِيَتْ بِهِ يَا مَوْلايَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّکَ کُنْتَ نُورا فِي الْأَصْلابِ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الْمُطَهَّرَةِ لَمْ تُنَجِّسْکَ الْجَاهِلِيَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْکَ مِنْ مُدْلَهِمَّاتِ ثِيَابِهَا وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ مِنْ دَعَائِمِ الدِّينِ وَ أَرْکَانِ الْمُؤْمِنِينَ وَ أَشْهَدُ أَنَّکَ الْإِمَامُ الْبَرُّ التَّقِيُّ الرَّضِيُّ الزَّکِيُّ الْهَادِي الْمَهْدِيُّ وَ أَشْهَدُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِکَ کَلِمَةُ التَّقْوَی وَ أَعْلامُ الْهُدَی وَ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَی وَ الْحُجَّةُ عَلَی أَهْلِ الدُّنْيَا وَ أُشْهِدُ اللَّهَ وَ مَلائِکَتَهُ وَ أَنْبِيَاءَهُ وَ رُسُلَهُ أَنِّي بِکُمْ مُؤْمِنٌ وَ بِإِيَابِکُمْ [بِآيَاتِکُمْ‌] مُوقِنٌ بِشَرَائِعِ دِينِي وَ خَوَاتِيمِ عَمَلِي وَ قَلْبِي لِقَلْبِکُمْ سِلْمٌ وَ أَمْرِي لِأَمْرِکُمْ مُتَّبِعٌ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْکُمْ وَ عَلَی أَرْوَاحِکُمْ وَ عَلَی أَجْسَادِکُمْ وَ عَلَی أَجْسَامِکُمْ وَ عَلَی شَاهِدِکُمْ وَ عَلَی غَائِبِکُمْ وَ عَلَی ظَاهِرِکُمْ وَ عَلَی بَاطِنِکُمْ پس بيانداز خود را بر قبر و ببوس آن را و بگو بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ وَ جَلَّتِ الْمُصِيبَةُ بِکَ عَلَيْنَا وَ عَلَی جَمِيعِ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً أَسْرَجَتْ وَ أَلْجَمَتْ وَ تَهَيَّأَتْ لِقِتَالِکَ يَا مَوْلايَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَصَدْتُ حَرَمَکَ وَ أَتَيْتُ إِلَی مَشْهَدِکَ أَسْأَلُ اللَّهَ بِالشَّأْنِ الَّذِي لَکَ عِنْدَهُ وَ بِالْمَحَلِّ الَّذِي لَکَ لَدَيْهِ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ يَجْعَلَنِي مَعَکُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ پس برخيز و دو رکعت نماز در بالای سر بگزار بخوان در آن دو رکعت هر سوره‌ای که خواهی پس چون از نماز فارغ شدی بگو اللَّهُمَّ إِنِّي صَلَّيْتُ وَ رَکَعْتُ وَ سَجَدْتُ لَکَ وَحْدَکَ لا شَرِيکَ لَکَ لِأَنَّ الصَّلاةَ وَ الرُّکُوعَ وَ السُّجُودَ لا يَکُونُ إِلا لَکَ لِأَنَّکَ أَنْتَ اللَّهُ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَبْلِغْهُمْ عَنِّي أَفْضَلَ السَّلامِ وَ التَّحِيَّةِ وَ ارْدُدْ عَلَيَّ مِنْهُمُ السَّلامَ اللَّهُمَّ وَ هَاتَانِ الرَّکْعَتَانِ هَدِيَّةٌ مِنِّي إِلَی مَوْلايَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلامُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ عَلَيْهِ وَ تَقَبَّلْ مِنِّي وَ أْجُرْنِي عَلَی ذَلِکَ بِأَفْضَلِ أَمَلِي وَ رَجَائِي فِيکَ وَ فِي وَلِيِّکَ يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ پس برخيز و برو پايين پای قبر آن حضرت و بايست نزد سر علي بن الحسين عليهما السلام و بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ نَبِيِّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکَ يَا ابْنَ الْحُسَيْنِ الشَّهِيدِ السَّلامُ عَلَيْکَ أَيُّهَا الشَّهِيدُ السَّلامُ عَلَيْکَ أَيُّهَا الْمَظْلُومُ وَ ابْنُ الْمَظْلُومِ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً ظَلَمَتْکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذَلِکَ فَرَضِيَتْ بِهِ پس بيفکن خود را بر قبرش و ببوس آن را و بگو السَّلامُ عَلَيْکَ يَا وَلِيَّ اللَّهِ وَ ابْنَ وَلِيِّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الْمُصِيبَةُ وَ جَلَّتِ الرَّزِيَّةُ بِکَ عَلَيْنَا وَ عَلَی جَمِيعِ الْمُسْلِمِينَ فَلَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً قَتَلَتْکَ وَ أَبْرَأُ إِلَی اللَّهِ وَ إِلَيْکَ مِنْهُمْ پس بيرون بيا از دری که پايين پای علی بن الحسين عليهما السلام است و متوجه شو بسوی شهدا و بگو السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَوْلِيَاءَ اللَّهِ وَ أَحِبَّاءَهُ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَصْفِيَاءَ اللَّهِ وَ أَوِدَّاءَهُ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ دِينِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَلِيِّ [الزَّکِيِ‌] النَّاصِحِ السَّلامُ عَلَيْکُمْ يَا أَنْصَارَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتُمْ وَ أُمِّي طِبْتُمْ وَ طَابَتِ الْأَرْضُ الَّتِي [أَنْتُمْ‌] فِيهَا دُفِنْتُمْ وَ فُزْتُمْ فَوْزا عَظِيما فَيَا لَيْتَنِي کُنْتُ مَعَکُمْ فَأَفُوزَ مَعَکُمْ.

پس برگرد به بالاسر حضرت امام حسين عليه السلام و دعا بسيار کن از برای خود و از برای اهل و اولاد و پدر و مادر و برادران خود زيرا که در آن روضه مطهره رد نمی‌شود دعاء دعا کننده و نه سؤال سؤال کننده مؤلف گويد اين زيارت معروف به زيارت وارث است و مأخذش کتاب مصباح المتهجد شيخ طوسی است که از کتب بسيار معتبره معروفه نزد علما است و من اين زيارت را بلاواسطه از همان کتاب شريف نقل کردم آخر زيارت شهدا همين بود که ذکر شد فَيَا لَيْتَنِي کُنْتُ مَعَکُمْ فَأَفُوزَ مَعَکُمْ پس اين زيادتيها که بعضی بعد از اين ذکر کرده‌اند فِي الْجِنَانِ مَعَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَدَاءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولَئِکَ رَفِيقا السَّلامُ عَلَی مَنْ کَانَ فِي الْحَائِرِ مِنْکُمْ وَ عَلَی مَنْ لَمْ يَکُنْ فِي الْحَائِرِ مَعَکُمْ الخ تمامی اينها زيادی و فضولی است شيخ ما در کتاب لؤلؤ مرجان فرموده اين کلمات که متضمن چند دروغ واضح است علاوه بر جسارت ارتکاب بر بدعت و جسارت افزودن بر فرموده امام عليه السلام چنان شايع و متعارف شده که البته چند هزار مرتبه در شب و روز در حضور مرقد منور ابی عبد الله الحسين عليه السلام و محضر ملائکه مقربين و مطاف انبيا و مرسلين عليهم السلام به آواز بلند خوانده می‌شود و احدی بر ايشان ايراد نمی‌کند و از گفتن اين دروغ و ارتکاب اين معصيت نهی نمی‌نمايند و کم‌کم اين کلمات در مجموعه‌هايی که در زيارت و ادعيه احمقان از عوام جمع می‌کنند و گاهی اسمی برای آن می‌گذارند جمع شده و چاپ رسيده و منتشر گشته و از مجموعه اين احمق به مجموعه آن احمق نقل گرديده و کار به جايی رسيده که بر بعضی طلبه مشتبه شده روزی طلبه‌ای را ديدم که آن دروغهای قبيحه را برای شهدا می‌خواند دست بر کتفش گذاشتم ملتفت من شد گفتم از اهل علم قبيح نيست چنين اکاذيب در چنين محضری گفت مگر مروی نيست تعجب کردم گفتم نه گفت در کتابی ديدم گفتم در کدام کتاب گفت مفتاح الجنان ساکت شدم چه کسی که در بی‌اطلاعی کارش به اينجا رسد که جمع کرده بعضی عوام را کتاب شمرد و مستند قرار دهد قابل سخن گفتن نيست پس شيخ مرحوم کلام را در اين مقام طول داده و فرموده که به حال خود گذاشتن عوام در امثال اين امور جزئيه و بدعتهای مختصره مثل غسل اويس قرن و آش ابو الدرداء تابع و مخلص حقيقی معاويه و روزه صمت که در روز سخن نگويند و غير آن که احدی بر مقام نهی برنيامده سبب تجری شده که در هر ماه و سال پيغمبر و امام تازه پيدا می‌شود و دسته دسته از دين خدا بيرون می‌روند انتهی کلامه رفع مقامه اين فقير گويد خوب تامل کن در فرمايش اين عالم جليل که مطلع است بر مذاق شرع مقدس چگونه اين مطلب همی عظيم و عقده‌ای بزرگ در دل او گرديده چون می‌داند مفاسد اين کار را بر خلاف آنانکه از علوم اهل بيت عليهم السلام محروم و بی بهره ماندند و به دانستن ضغثی از اصطلاحات و الفاظ اکتفا کردند که امثال اين مطالب را چيزی ندانند بلکه تصحيح و تصويب نموده و عمل بر وفق آن نمايند لا جرم کار به جايی رسد که کتاب مصباح المتهجد و اقبال و مهج الدعوات و جمال الاسبوع و مصباح الزائر و بلد الامين و جنه الواقيه و مفتاح الفلاح و مقباس و ربيع الاسابيع و تحفه و زاد المعاد و امثال اين کتب متروک و مهجور شود و اين مجموعه‌های احمقانه شايع شود که در دعای مجير که از دعاهای معتبره مرويه است در هشتاد موضع آن کلمه بعفوک زياد کنند و کسی انکار نکند و در دعای جوشن که مشتمل بر صد فصل است برای هر فصلی يک خاصيتی وضع کنند و با بودن اين همه زيارات ماثوره زيارت مفجعه جعل کنند و با بودن اين همه دعاهای معتبره مرويه با مضامين عاليه و کلمات فصيحه بليغه دعايی بی‌ربط در کمال برودت جعل نمايند و نام او را دعای حبی گذارند و از کنگره عرش آن را نازل نمايند و چندان فضيلت برای او وضع نمايند که انسان را متحير و سراسيمه نمايد از جمله آنکه العياذ بالله جبرئيل به حضرت رسول صلی الله عليه و آله از جانب حق سبحانه و تعالی گفته باشد که هر بنده که اين دعا را با خود دارد او را عذاب نکنم اگر چه مستوجب جهنم باشد و عمر خود را به معصيت گذرانده باشد و مرا در هيچوقت سجده نکرده باشد من آن بنده را ثواب هفتاد هزار پيغمبر بدهم و ثواب هفتاد هزار زاهد و ثواب هفتاد هزار شهيد بدهم و ثواب هفتاد هزار نمازگزار بدهم و ثواب هفتاد هزار برهنه که پوشانيده باشد بدهم و ثواب هفتاد هزار گرسنه که سير کرده باشد بدهم و ثواب به عدد ريگهای بيابانها بدهم و ثواب هفتاد هزار بقعه زمين بدهم و ثواب مهر نبوت رسالت پناه بدهم و ثواب عيسی روح الله و ابراهيم خليل الله بدهم و ثواب اسماعيل ذبيح الله و موسی کليم الله و يعقوب نبی الله و آدم صفی الله و جبرئيل و ميکائيل و اسرافيل و عزرائيل و فرشتگان بدهم يا محمد هر که اين دعای بزرگوار حبی را بخواند يا با خود دارد بيامرزم او را و شرم دارم که عذاب کنم الخ و شايسته است که انسان از شنيدن اينها عوض خنده گريه کند کتب ادعيه شيعه که به مرتبه‌ای متقن و محکم بوده که غالب آنها که استنساخ می‌نمودند خودشان از اهل علم بودند و از روی نسخی که به خط اهل علم و تصحيح شده علما بوده مقابله و تصحيح می‌نمودند و اگر اختلافی بود در حاشيه‌اش به آن اشاره می‌کردند مثلا در دعای مکارم الاخلاق وَ بَلِّغْ بِإِيمَانِي در حاشيه‌اش اشاره می‌کنند در نسخه ابن اشناس وَ أَبْلِغْ بِإِيمَانِي است و در روايت ابن شاذان اللَّهُمَّ أَبْلِغْ إِيمَانِي است يا مثلا فلان کلمه به خط ابن سکون چنين است و به خط شهيد چنين و هکذا کارش به جايی رسيده که منحصر به کتاب مفتاح شده که فی‌الجمله وصفش را شنيدی و اين کتاب مرجع عوام و خواص و عرب و عجم گرديده و اين نيست جز از بی‌اعتنايی اهل علم به حديث و اخبار و رجوع نکردن به کتب علما و فقهای اهل بيت اطهار و نهی ننمودن از امثال اين بدع و اضافات و دس وضاعين و تحريف جاهلين و جلو نگرفتن از نااهلان و از تصرفات بی‌خردان تا کار به جايی رسيده که دعاها موافق سليقه‌ها تلفيق شده و زيارتها و مفجعه‌ها و صلواتها اختراع شده و مجموعه‌های بسيار از دعاهای دس شده چاپ شده و بچه مفتاحها متولد گشته و کم‌کم سرايت کرده به ساير کتب رسيده و شايع و رواج گشته مثلا کتاب منتهی الآمال اين احقر را تازه طبع کردند بعض از کتاب آن به سليقه خود در آن تصرفاتی نموده از جمله در أحوال مالک بن يسر ملعون نوشته از دعای امام حسين عليه السلام هر دو دست او از کار افتاده بود الحمد لله در تابستان مانند دو چوب خشک می‌گرديد الحمد لله و در زمستان خون از آنها می‌چکيد الحمد لله و بر اين حال خسران مال بود الحمد لله در اين دو سطر عبارت چهار لفظ الحمد لله کاتب موافق سليقه خود جزء کرده و نيز در بعضی جاها بعد از اسم جناب زينب يا ام کلثوم به سليقه خود لفظ خانم زياد کرده که زينب خانم و ام کلثوم خانم گفته شود که تجليل از آن مخدرات شود و حميد بن قحطبه را چون دشمن داشته بواسطه بدی او حميد بن قحبه نوشته و لکن احتياط کرده قحطبه را نسخه بدل او نوشته و عبد ربه را صلاح ديده عبد الله نوشته شود و زحر بن قيس که به حاء مهمله است در هر کجا بوده به جيم نوشته و ام سلمه را غلط دانسته و تا ممکنش بوده ام السلمه کرده الی غير ذلک و غرضم از ذکر اين مطلب در اينجا دو چيز بود يکی آنکه اين تصرفاتی را که اين شخص کرده به سليقه خود اين را کمال دانسته و خلافش را ناقص فرض کرده و حال آنکه همين چيزی که او کمال دانسته باعث نقصان شده پس از اينجا قياس کنيم که چيزهايی که ما از روی جهل و نادانی در دعاها و زيارات داخل می‌کنيم يا به سليقه ناقص خود بعض تصرفات می‌نماييم و آن را کمال فرض می‌نماييم بدانيم که همان چيزها پيش اهلش سبب نقصان و بی‌اعتباری آن دعا يا زيارت خواهد بود پس شايسته است که ما بهيچوجه در اين باب مداخله نکنيم و هر چه دستور العمل دادند به همان رفتار نموده و از آن تخطی ننماييم و ديگر غرضم آن بود که معلوم شود هر گاه نسخه‌ای که مؤلفش زنده و حاضر و نگهبان او باشد اينطور کنند با او، ديگر با ساير نسخ چه خواهند کرد و به کتابهای چاپی ديگر چه اعتماد است مگر کتابی که از مصنفات مشهوره علمای معروفين باشد و به نظر ثقه از علمای آن فن رسيده و امضا فرموده باشد روايت شده در حال ثقه جليل فقيه مقدم در اصحاب ائمه عليهم السلام يونس بن عبد الرحمن که کتابی در اعمال شبانه روز نوشته بود جناب ابو هاشم جعفری آن کتاب را به نظر مبارک حضرت عسکری عليه السلام رسانيد حضرت تمام آن را مطالعه و تصفح فرمود پس از آن فرمود هَذَا دِينِي وَ دِينُ آبَائِي کُلُّهُ وَ هُوَ الْحَقُّ کُلُّهُ همه اين دين من و دين پدران من است و تمامش حق است) ملاحظه کن که ابو هاشم جعفری با آنکه بر کثرت علم و فقاهت و جلالت و ديانت جناب يونس مطلع بوده است به همين اکتفا نکرده در عمل کردن از روی کتاب او تا آنکه آن را به نظر مبارک امام خود رسانيده (و نيز روايت شده: از بورق شنجانی هراتی که مردی معروف به صدق و صلاح و ورع بوده که در سامره خدمت امام حسن عسکری عليه السلام رسيد و کتاب يوم و ليله شيخ جليل القدر فضل بن شاذان نيشابوری را به آن حضرت داد و گفت فدايت شوم می‌خواهم در اين کتاب نظر فرمايی و ورق ورق آن را ملاحظه نمايی حضرت فرمود هَذَا صَحِيحٌ يَنْبَغِي أَنْ تَعْمَلَ بِهِ اين کتاب صحيح است و شايسته است که به آن عمل نمايی) الی غير ذلک و اين احقر با اينکه می‌دانستم مذاق مردم اين زمان و عدم اهتمام ايشان را در امثال اين امور برای اتمام حجت سعی و کوشش بسيار کردم که دعاها و زيارات منقوله در اين کتاب حتی الامکان از نسخه‌های اصل نقل شود و بر نسخ متعدده عرضه شود و به قدری که از عهده بر آيم تصحيح آن نمايم تا عامل به آن از روی اطمينان عمل نمايد إن شاء الله بشرط آنکه کاتبين و ناسخين تصرف در آن ننمايند و خواننده‌ها اختراع و سليقه‌های خود را کنار گذارند (شيخ کلينی رضي الله عنه از عبد الرحيم قصير نقل کرده که: خدمت حضرت صادق عليه السلام رسيد و عرض کرد فدايت شوم من از پيش خود دعايی اختراع کرده‌ام حضرت فرمود بگذار مرا از اختراع خود يعنی آن را کنار گذار و برای من نقل مکن و نگذاشت که آن دعای جمع کرده خود را نقل کند و خود حضرت برای او دستور العملی لطف فرمود) (و شيخ صدوق عطر الله مرقده روايت کرده از عبد الله بن سنان که گفت حضرت صادق عليه السلام فرمود که: زود است می‌رسد به شما شبهه پس ميمانيد بدون نشانه و راهنما و پيشوای هدايت کننده و نجات نمی‌يابد در آن شبهه مگر کسی که بخواند دعای غريق را گفتم چگونه است دعای غريق فرمود می‌گويی يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَی دِينِکَ پس گفتم يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَی دِينِکَ حضرت فرمود بدرستيکه خداوند عز و جل مقلب است قلوب و ابصار را لکن بگو چنانکه من می‌گويم يَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَی دِينِکَ) کافی است تأمل در اين دو حديث شريف برای تنبه کسانی که در دعاها به سليقه خود بعضی کلمات زياد می‌کنند و پاره‌ای تصرفات می‌نمايند و الله العاصم