«زيد»، تعداد معيني گوسفند نر و ماده به «عمرو» مي‌دهد تا با اجرت معيني در کنار گوسفندان خودش نگهداري و تعليف نمايد و پس از «يک سال» با منافع و نتايج، مسترد کند. «زيد» پس از يک سال مطالبه مي‌کند و «عمرو» آنها را تصاحب نموده و مسترد نمي‌کند. بعد از گذشت چند سال، و زاد و ولد و مرگ و ميرهاي گوسفندانِ هر دو، در حالي که احشام «زيد» و «عمرو» و نتايج آنها مخلوط شده و قابل تعيين نيست و متعذّر است، 1ـ «عمرو» ضامن چيست؟ 2ـ آيا مي‌توان با حدس و تخمين، ميزان زاد و ولد و مرگ و مير در چند سال را محاسبه نمود؟ يا با اختلاط گوسفندان و تعذّر در تقسيم، تلف حکمي رخ داده است؟ 3ـ «عمرو» ضامن عين است يا قيمت؟ اگر قيمت، قيمت چه زماني؟ زمان تحويل يا زمان مطالبه و عدم استرداد؟ يا يوم الاداء؟ 4ـ به طور کلي، نظر معظّم له پيرامون مسئله چيست؟

بنده در محلي 10روز قصد كردم كه وطن من نيست بعد از چند روز كاري پيش امده مي‌خواهم مسافرت كنم وضعيت روزه بنده چيست؟

من دو پسر و يک دختر 6 ماهه دارم که شير مي‌‌خورند. همسرم هم جنيني يک ماهه دارد. به علت ضيق مالي قادر نيستيم اين بچه را نگه داريم. آيا مي‌‌شود اين جنين را تلف کنيم. آيا سقط اين جنين گناه کبيره است؟

آيا پوشاندن صورت هنگام نماز جايز است يا خير؟

براي انجام امور مختلف صلوات نذر كردم و حالا مثلاً يكدفعه هزار تا صلوات مي‌‌فرستم و به طور كلي مي‌‌گويم براي نذرهائي كه كرده‌‌ام. آيا اين امر مشكل دارد؟

در مجموعه آثار شهيد مطهّري(ج2، ص519) نوشته است که ممكن است فرزندانى در زمان حيات پدر و مادر، خدایی ناخواسته ‏آنها را ناراضى كرده باشند، ولى بعد از درگذشت آنها طورى عمل كنند كه رضايت آنها را به دست آورند، همچنانكه عكس آن نيز ممكن است. البتّه اين مطلبي بديهي و منطقي است. امّا سؤال من اين است که چگونه مي‌‌شود که شخصي موقع حيات والدينش، پدر و مادر از او راضي باشند، ولي بعد از وفات آنها طوري شود که ديگر از او راضي نباشند؟ به طور کلّي، آيا دستوراتي که پدر و مادر در زندگي به ما مي‌‌دهند را بايد بعد از وفاتشان هم عمل کنيم؟ مثلاً اگر دوست ندارند که ما روزه مستحبي بگيريم، و ما هم به همين سبب در طول حياتشان به روزه واجب اکتفا کنيم(و چون نهي از مستحب، مصداق امر به شرک که در قرآن آمده نيست، بايد از والدين اطاعت کرد و مستحب را ترک کرد)، آيا بعد از وفاتشان هم بايد همانگونه عمل کنيم؟ آيا اينکه از آنها بپرسيم که اين دستورات براي بعد از وفات هم هست يا نه، براي روشن شدن تکليف، فکر خوبي است؟ و آيا اين قضيه باعث نوعي اسارت و عدم آزادي فرزند نمي‌‌شود؟ مثلاً ممکن است والدينش بخواهند که در سن و شرايط خاصي ازدواج کند، در حالي که او مايل نباشد و احساس آمادگي نکند، يا فرزند بخواهد در شهري زندگي کند(که زندگي در آنجا خلاف شرع نيست، بلکه مباح است) ولي والدين بگويند نه؛ و اگر بنا باشد بعد از وفات والدين همچنان بر رأي آنان عمل کند، آيا اين نوعي ظلم و بي انصافي نيست؟ و بعد چگونه مي‌‌توان توقّع داشت که انسان جوابگوي اعمال خود باشد؟ در حالي که برخي امور را(با اين که خلاف شرع نيست ولي) خلاف نظر و سليقه و علاقه خود انجام داده، فقط براي اين که مطابق دستور والدين باشد؟