كسي نذر كرده فرش يا چيز ديگري را به مسجدي اهدا كند ولي اين وسايل اضافه است و يا به درد مسجد نمي‌‌خورد و يا اهداء كرده ولي بدون استفاده مانده. چه بايد كرد؟

در کتاب معراج السعادة جمله‌‌ای را مطالعه کردم که مي‌‌خواستم نظر شما را در مورد دو عبارت زير جويا شوم. 1- نوشته شده بود که: در برخي از اخبار وارد شده است که اگر کسي در عقب گناه، هشت امر را بجا آورد اميدوار به عفو آن گناه باشد: عزم بر توبه آن داشته باشد. و شايق باشد که ديگر مرتکب آن نگردد. و از عقاب بر آن خائف باشد. و به آمرزش آن اميدوار باشد. و بعد از آن گناه دو رکعت نماز کند. و بعد از آن هفتاد مرتبه استغفار کند و صد مرتبه بگويد «سبحان الله العظيم و بحمده » و چيزي تصدّق کند و يک روز روزه بگيرد. منبع: جامع السعادات،ج3، ص85. در بعضي از اخبار وارد شده که بعد از گناه وضو کامل بگيرد و داخل مسجد شود و دو رکعت نماز کند و در بعضي روايات چهار رکعت رسيده. 2- امام صادق(ع) مي‌‌فرمايند هيچ مؤمني نيست که در شبانه روز چهل گناه کبيره کند پس اگر پشيمان شود و اين ذکر را بگويد خداوند گناهان او مي‌‌آمرزد. «أستغفر الله الذي لا إله إلا هو الحي القيوم بديع السموات و الارض ذوالجلال و الاکرام و أسئله أن يصلي علي محمد و آل محمد و أن يتوب عليّ ». منبع همه اين مطالب کتاب معراج السعاده نوشته ملا احمد نراقي مي‌‌باشد.

بنده نذر شرعي نمودم كه روزهاي جمعه را روزه بگيرم. اگر مريض شوم يا فراموش نمايم آيا قضا دارد؟ اگر قضا دارد فوري است يا موسع؟

آيا اگر بعد از استبراء، مقداري ادرار از آلت خارج شد، بايد آن را تميز كرد يا به شك خود اعتنا نكرد؟

ميزان نجاست اگر چقدر باشد مي‌‌توان آن را پاک به حساب آورد و آن را برطرف نکرد و با آن نماز خواند؟

کسی که بارها مرتکب گناه استمنا شده است و مجددا توبه کرده، سپس توبه‌اش را شکسته، آیا باز هم امید بخشش او از طرف خداوند هست؟