در حدود 70 سال قبل چاه آبي توسط جد پدري ما(پدر بزرگ پدر بزرگ من) حفر شد. از اين چاه جهت آبياري احشام در مرتع استفاده مي‌‌شد. با کوچ اهالي به شهر در حدود 35 سال قبل، به علت نرم بودن خاک اطراف چاه، ديواره آن ريزش نموده و کاملا خشک شده بود. بعد از حدود 30 سال توسط پدر من مجددا خاک برداري و به آب رسيد. ايشان با نصب کول از ريزش ديواره جلوگيري نمودند و با حفر چاه ديگري در کنار چاه قبلي و اتصال آنها توسط کوره به يکديگر آب چاه را افزايش دادند. اين کارها در حدود 5 سال به طول انجاميد و ايشان هزينه و رنج بسياري در اين راه متحمل شدند. در اين مدت همواره از ديگر اقوام کمک خواستند. و ايشان را به مشارکت در اين راه فرا خواندند. ولي هيچ کس حتي سنگي را در آنجا جابجا نکرد. تنها يکي از برادرانشان مبلغي پول به ايشان دادند و از پدرم خواستند که وي را نيز شريک کنند.پدرم نيز پذيرفت. پدرم در آنجا مقداري درخت کاري و مقداري زعفران کاري انجام دادند. بعد از 4 سال که درختها بزرگ شدند. به يکباره ديگر اعضاي خانواده مدعي شدند که اين چاه ارث پدري ايشان است و کارهايي که شما در آن 5 سال انجام داده‌‌ايد بيهوده است و هيچ حقي براي شما ايجاد نمي‌‌کند. آنها با زور و بدون کسب اجازه از پدرم و با وجود مخالفت ايشان اقدام به برداشت آب از چاه و انتقال آن توسط لوله به محل ديگري نمودند. پدرم هم که ديد ماندن در آنجا منجر به درگيري با برادر و خواهر خواهد شد. مزرعه و درختهاي چند ساله خود را رها کرد. سؤال بنده ان است که از نظر فقه اسلام، آيا اين چاه خشک با اين اوصاف، ارث پدري محسوب مي‌‌شود؟ و اگر چنين است تکليف بيش از 800 نفري که از جد ما بهره مي‌‌برند و اکنون زنده هستند چيست؟ اگر ارث است تکليف زحمات و هزينه هايي که پدرم در آنجا انجام داده و همه در جريان بودند و هيچ اعتراضي نمي‌‌کردند چيست؟ آيا جلب رضايت ايشان لازم نيست؟

نظر شما در مورد مجالس عزاداري و شركت در اينگونه مجالس كه در آن مداحي همراه با اغراق و در بعضي موارد كفر مي گويد چیست؟

شخصي كه خانه خود را اجاره داده است و مستاجر دانشجو ميباشد. اگر هيات عزاداري اباعبدالله حسين را كه در مسجد محله امكان عزاداري دارند به حياط منزل خود بياورد و موجب مزاحمت و ازار براي دانشجو در ايام امتحانات وي گردد در حالي كه حياط منزل مشترك ميباشد و صداي ايجاد شده بسيار بلند است. عمل صاحبخانه چه حكمي دارد؟

کف سالن، سراميک فرش است، که راه آب يا همان چاه خروجي ندارد. مطمئنم اين سالن به بول و غيره نجس شده است. پس از آنكه عين نجاست را از آنجا برداشتيم و آب شلنگ را به آنجا وصل كرديم و آنجا را در برگرفت، طهارت تحقق مي‌‌يابد. اکنون آيا لازم و شرط است، که غساله آن را که به علت نبودن راه آب در سطح آن زمين به طور راکد جمع شده و در اصل؛ نجسي‌‌هاي محل نجسي را که عين نجاستش را برداشتيم، در خود حل و مستهلک کرده؛ ولي همچنان تشخيص بو و رنگ و مزه نجاست در آن(آب راکد) امکان پذير نيست را جمع آوري كنيم؟ و اگر لازم نيست؛ به چه دليل مي‌‌گوييد آن آبهاي شلنگي که به محل نجسي که عين نجاستش را برداشتيم برخورد مي‌‌کند و با حل و مسهلک کردن نجسي آن محل، در خودشان در حالت راکد که رنگ و بو و مزه نجاست را هم به خود نگرفته، مي‌‌ماند، پاک است؟

انتقال ويروس ايدز از روي خطا و اشتباه (فكر كرده خطر ندارد) به فرد سالم چه حكمي دارد؟ ديه بر آن مترتب است؟ در صورت صدق ديه چه كسي بايد آن را بپردازد؟ مقدار آن چقدر است؟

باتوجه به اينكه مساجد داراي حرمت و قداست مي باشند واحكام خاصي براي حضور در مسجد وجود دارد آيا لخت شدن در هنگام عزاداري موجب شكسته شدن قداست مسجد مي باشد يا خير؟