برای اثبات وجوب تعیینی نماز جمعه در عصر غیبت به آیه «حافِظُوا عَلَى الصَّلَوٰاتِ وَ الصَّلٰاةِ الْوُسْطىٰ» استدلال شده است با این توضیح که بر پایه‌ی روایاتی که «صلاة الوسطی» را نماز جمعه دانسته‌اند، آیه ناظر به وجوب تعیینی این نماز است. تحلیل واژگان نشان می‌دهد مقصود از «حافظوا» صرف انجام نماز نیست بلکه مراقبت مستمر و التزام به اقامه‌ی صحیح آن است، و ظاهر آیه و روایات بر این دلالت دارند که منظور از «صلوات» همان نمازهای یومیه‌ی واجب است. درباره‌ی «صلاة الوسطی»، نظر مشهور فقهای امامیه آن را نماز ظهر دانسته‌اند که در روز جمعه مصداقش نماز جمعه می‌شود؛ اما سید مرتضی آن را نماز عصر می‌داند. در نتیجه، آیه‌ی شریفه دلالت بر وجوب محافظت بر نمازهای یومیه، و به طور خاص، تأکید بر نماز ظهر و نماز جمعه دارد.

وَ عَنْ‌ عَلِيٍّ‌ عَلَيْهِ‌ السَّلاَمُ‌: أَنَّهَا الْجُمُعَةُ‌ يَوْمَ‌ الْجُمُعَةِ‌ وَ الظُّهْرُ فِي سَائِرِ الْأَيَّامِ‌.[6]

یک تقریر آن است که صرفِ وجود روایت منقول از امیرالمومنین (علیه‌ السلام) ـ هرچند مرسل ـ که می‌فرماید مراد از صلاة وسطی، نماز جمعه در روز جمعه و نماز ظهر در غیر جمعه است، برای اثبات کفایت کند. در این صورت، آیه دلالت می‌کند که بر نماز جمعه نیز باید محافظت شود، و این وجوبِ محافظت، اطلاق دارد و شامل عصر حضور و عصر غیبت می شود. بنابراین، آیه بر وجوب تعیینی نماز جمعه دلالت خواهد داشت. مرحوم آیت‌الله خویی همین مقدار را برای استدلال کافی می‌دانند.

نکته عجیب آن است که مرحوم آیت‌الله خویی خود در مبانی اصولی‌شان تصریح دارند که در حجیت خبر واحد، وثوق مخبری یا وثوق خبری کافی است؛ و حتی اگر وثوق مخبری وجود نداشته باشد، وثوق خبری نیز برای حجیت کفایت می‌کند. با توجه به قرائن یادشده، چنین وثوقی نسبت به این روایت مرسل حاصل می‌شود و از این جهت، می‌تواند مورد اعتماد قرار گیرد.

مرحوم آیت‌الله خویی دو مناقشه اساسی در این استدلال مطرح می‌کنند. مناقشه نخست ایشان این است که یا مراد از صلاة وسطی، نماز ظهر است ـ چنان‌که قول مشهور فقها و مفسران است ـ و یا نماز عصر است، چنان‌که برخی بدان قائل شده‌اند. اما هیچ‌کس صلاة وسطی را به نماز جمعه تفسیر نکرده و قائل به این معنا نشده است، و هیچ روایت معتبری نیز در این باره وارد نشده است. تنها نقل موجود، روایتی است که طبرسی به صورت مرسل از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) آورده است و چون این روایت مرسل است، قابل اعتماد نیست.

این اشکال نخست ایشان وارد نیست؛ زیرا آیه شریفه در روز جمعه نازل شده و در آن روز، نماز جمعه مسلّم بوده است. ازاین‌رو، مفاد آیه «حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلَاةِ الْوُسْطَى» به‌طور قطع شامل نماز جمعه نیز می‌شود.